My Rainy Tomb

وقتی که همه چیز دست به دست هم میدهند!

white-tomb — Sun, 08 Nov 2009 18:49:18 GMT

سه دقیقه از نیمه شب گذشته بود، به ساعت کنار تخت خوابش نگاهی کرد، خمیازه ای کوتاه کشید، کتابش را بست، چراغ مطالعه اش را خاموش کرد و پتویی را که عاشقش بود بر روی سرش کشید و به امید رویاهایی که تا به حال ندیده بود، سرش را روی بالشش گذاشت.

چشمانش روی هم چفت میشدند که زنگ ساعتش به صدا در آمد. با حالتی عصبی بلند شد و به یاد دکودک کوچک فامیلشان افتاد که آن روز با آن ساعت بازی میکرد، زیر لب چیزی را زمزمه کرد و پس از تنظیم دوباره ساعت دوباره چشمانش را بست ولی خوابش نبرد.

تا نیمه شب بیدار ماند و به تمام دوران زندگیش فکر کرد، به تمام آرزوهایش، خاطراتش، اشتباهاتش و گناهانش. همه و همه از جلوی چشمانش میگذشت، بعضی ها لبخندی را بر لبانش مینگاشت و بعضی ها اشکی را از صورتش میچکاند، برایش مهم نبود چون دیگر با گذشته اش زندگی نمیکرد، حال را میپرستید و آینده را با دستانش مینواخت.

هوای گرگ میش کمی اتاقش را روشن کرد، پتو را روی سرش کشید و بی درنگ خوابش برد.

با کابوسی سرخابی رنگ از خواب پرید، به ساعت اتاقش نگاهی کرد و لعنتی فرستاد، دیرش شده بود، سریع لباسش را پوشید، برنامه درسیش را در کیفش گذاشت، به سمت آشپز خانه رفت، نان سنگکی را تُست کرد و مربای البالو را از یخچال بیرون آورد، شیشه ی مربا دستانش را فریب داد و زمین سنگی اشپز خانه سرخ رنگ شد......

بیست متر مانده به خیابان اصلی، اتوبوس مدرسه را دید که در حال پریدن است! امروز هم دیر به مدرسه میرسید. مسیر مدرسه ی شان تا یک جای معینی تاکسی خور بود، یک تاکسی در بست گرفت و نفس عمیقی کشید چون امیدوار بود به موقع برسد ولی اینطور نبود چون تاکسی درست در همان مکانی که نباید پنچر میشد، پنچر شد! باید سیصد متر را پیاده میرفت. مسیر مدرسه شان خیلی زیبا بود، درختان تبریزی و صنوبر در فصل پاییز با زیبایی تمام حسادت ابرهای سفید میان اسمان آبی را بر می انگیختند و او برای مدتی کوتاه اضطراب را از خود دور کرد.

ولی همه ی اینها برای چه بود؟! همه ی این اتفاقات، دیرخوابیدن، دیر بلندشدن، ساعت بازی کودک فامیل و شکستن شیشه ی مربا؟! همه این ها برای چه بود! او به تمام این قضیه ها در میان راه فکر کرد! و در میان راه چیزی را دید که نباید میدید، چیزی که او را زیرو رو کرد. چیزی که دلیل همه ی این اتفاقات بود.

وارد مدرسه شد، سعی کرد به هیچ چیز فکر نکند. به سمت کلاسشان پیش رفت، دستگیره ی کلاس را گرفت، وقتی که میخواست ان را به سمت پایین بکشد و وارد کلاس شود صدای مدیر مدرسه گوشش را آزرد، دستگیره را ول کرد و به سمت مدیر رفت، کمی با او بگو مگو کرد و تهدید به اخراج از مدرسه شد، برایش اهمیتی نداشت، به سمت کلاس رفت، وارد شد و با معاون مضخرف مدرسه روبه رو گشت، گویی دبیر ادبیاتشان نیامده بود، سلامی کرد و به سمت صندلیش رفت میخواست روی آن بنشیند که گوشی موبایلش به صدا در امد و دوباره زیر لب چیزی را نثار کودک فامیلشان کرد .....

1:11

white-tomb — Thu, 15 Oct 2009 18:01:18 GMT

بغض گلویت، مرواریدهای صورتت را به بازی میگیرند

و درخشش الماس گونه ی چشمانت را به لرزه در می اورند

رنگ عسلی چشمانت با همسایه ی سفیدش عشق بازی میکند

در آن زمان است که باران چشمانت گونه هایت را لمس میکنتد

سرازیر میشوند

و زمین را میبوسند

و بوی خاکش گلویت را میسوزاند

و بازهم اشک میریزی و بیشتر میسوزی

می نالی، خم میشوی، توبه میکنی، فریاد میکشی و باز هم میسوزی

دستانت را به سمت ابرهای نفرین شده ی شب چهاردهم بلند میکنی و با همان بغض میگویی:

"تمنا میکنم بگو حکمت ستمگریهایت چیست؟"

پاييز..!

white-tomb — Sun, 20 Sep 2009 23:56:18 GMT

پاييز مي آيد و من ديگر نميتوانم بوي ِ گل ياس‌‍‍ باغچه ي حياطمان را، از مجراي بينيم به دهانم بسپارم، و سپس لذتش را با هيج چيزي عوض نكنم!

تنهايي را از دور احساس ميكنم و به روزي كه پاييز ميرود مي انديشم و به اينكه من خش خش برگهايش را دوست دارم.

همانطور، طعم ستاره هاي زمستان را كه در دهانم ذوب ميشوند.

عاشق بهار ميشوم، چون رقص بارانش از ديدگانت سرازير ميشوند و جاي اشكها را برايت پر ميكنند و چه درخششي دارند، چشمهاي بعد از باران.

ولي من تابستان را دوست نداشته ام، چون از همه رسيده تر است! و رسيده ها هميشه پيچيده هستن، و من پيچيدگي را دوست ندارم.

م.ا

پ.ن: در روزهايي دور ما ميسوزانديم و اشك ميريختيم، ولي حالا همه را ميبينم، كه خط خطي ميكنند و پاره و اشك مارا در مياورند.

پ.ن: بسي بسيار از دوستانم در شهريور زاده شده اند، مباركتان باشد.

پ.ن: احساس رفتني بودن ميكنيم.

پ.ن: مثل اينكه با لينك قبلي هركسي نميتونست اهنگ هارو دانلود كنه، تو يه جاي ديگه اپلودشون كردم:

Songs from a Secret Garden

Ode to Simplicity

پ.ن: ميخواستم يه آپ جديد واسه خدافظي كنم، و كلي هم حرف واسه گفتن داشتم ولي بنا به دلايلي حسش نگرفت، بگذريم! خدافظ همتون...

فلسفه اهنگ وبلاگ ..... !

white-tomb — Wed, 09 Sep 2009 21:04:18 GMT

رو نوشت: اول اينكه متن عاشقونه نمينويسم! دوباره گيرهاي هميشگي رو نديد، دوم اينكه بشكنه اين دست كه نمك نداره!

يه روز پاييزي بود!

شايدم بهار! در هر صورت بارون ميباريد، چه باروني! ميخواستم برم خونه دايي اينا، شام دعوت بودم، براي اينكه خيس نشم بالاجبار سوار تاكسي شدم، آخه هيچ چيز براي من لذت زير بارون بودن رو نداره، خلاصه سوار ماشين شدم، پنجره هاش باز بود، راديوش هم روشن بود، بيرونو نيگاه ميكردم، خيلي برام جالب بود، مردم با سرعت تمام راه ميرفتن تا زودتر به خونه هاشون برسن، يه سري چترهاشونو باز ميكردن و رو سر دوست دخترشون نيگه ميداشتن! يه سري هم كه به ديوار هاي ساختمونا پناه مي بردن تا خيس نشن، انگاري بارون سنگ ميباريد رو سرشون! اين وسط يه جاي كار ميلنگيد! من يه حس خيلي عجيب داشتم تو ماشين، نميدونم چه حسي بود ولي خب خيلي حس خوبي بود! دنبال منبعش گشتم! و متوجه ضبط ماشين شدم! واي... عجب روز خفني بود! حاضرم همه چيزمو بدم برگردم به اون ساعت! همين اهنگ پشت وبلاگ رو داشت پخش ميكرد! زوم كردم رو ضبط ماشين.

-اين چه اهنگيه؟!

راننده ماشينه نيگام كرد! گفت:

-نميدونم، تو راديو داره پخش ميشه!

حرفش مثل پتك خورد تو سرم.

روزها، هفته ها، ماهها! گذشت، من نتونستم اون اهنگ رو پيدا كنم! خيلي دنبالش گشتم، حدود دو هفته توي نت دنبالش بودم، خلاصه به هر دري زدم، مغازه ها، البوم بي كلامها! دو هزرا تا اهنگ بيكلام زيرو رو كردم! ولي خبري نشد! تا اينكه حدود دو سال از قضيه گذشت!

تابستون بود!

-مصي كار سراغ نداري؟

-چرا! توي محيط زيست!

-چه كاري هست؟

-جمع كردن آشغال!

-برو بابا!

-من ميخوام برم!

-اكي، منم ميام پس!

كار لذت بخشي بود، كمك به طبيعت!(زياد در موردش توضيح نميدم، فقط اين رو بگم كه من هرسري، صبح ها كه با دوچرخه ميرفتم كوه حرص اين اشغال ها رو ميخوردم، كه اين كار يه كم حرصم رو خوابوند)

ميرسيم به اهنگ: ما هر وقت يك بار استراحت ميكرديم تو اونجا! رو زمين دراز كشيده بودم و به سروهاي سوزني نيگاه ميكردم! كه دوباره همون اهنگ رو شنيدم، اولش فك كردم فقط صداشه كه داره تو گوشم ميپيچه ولي بعد ديددم نه بابا!‌ حقيقي تر از اين حرفاست! رفتم دنبال صدا كه ديدم همين دوستم داره اين اهنگ رو تو گوشيش گوش ميده! گوشي رو از دستش قاپيدم!‌ و اسم اهنگ براي هميشه تو ذهنم هك شد!

Secret Garden - Ode to Simplicity

-اين اهنگ رو از كجا اورديش؟!

-ديروز از دوستم گرفتم!

-عجب!

ميبينيد!‌ واسه خاطر يه دونه اسم، چه آدمهايي كه تو كف نميمونن! اگه همون روز، اين اهنگ به جاي اينكه از راديو پخش بشه! از ضبط يارو پخش ميشد، من اين همه مدت رو تو كفش نميموندم! ولي خب بايد از يه بُعد ديگه هم به قضيه نگاه كرد شايد اگه تو همون روز اون اهنگ رو پيدا ميكردم اين همه قدرشو نميدوستم.

پ.ن: هوم! چون دوست ندارم كسي به خاطر اهنگ وبلاگ به اينجا سر بزنه لينكش رو اينجا براي دانلود گذاشتم.

پ.ن: برام خيلي عجيب بود كه هيچكس اين گروه رو نميشناخت!

كودكها بيناموسي بلد نيستند... !

white-tomb — Sun, 06 Sep 2009 02:36:18 GMT

-پسر دايي من چطوري به دنيا اومدم؟

-هوم، مامان بابات كه باهم عرسي كردن، خدا ديد يه شاخه گل بينشون كمه، تو رو فرستاد براشون!

-دهه! يعني خدا اينقدر خفنه كه تشخيص ميده اينطور چيزارو؟

-اره عزيزم!

-پس چرا خدا به زن عموينا شاخه گل نميده؟

- :|

پ.ن: كودكي 9 ساله در معرض خطر!

پ.ن: مطلب خنده دار كه ميفرستم! دلم ميخواد اهنگ وبلاگ نزنه! چون احساس ميكنم بي احتراميه .. ! ولي خب ....

به بنده ي من تيكه ميندازي، شپلخ....!

white-tomb — Fri, 04 Sep 2009 17:32:18 GMT

يه زن شوهري تو خونشون نشستن، و مشغول شام خوردنن! از قراره معلوم ابروهاي زنه شيطانيه و مرده هم ريش و سيبيل نداره.

زن: مرد،‌ مادرت رو از خونه بندازش بيرون! بچه ها از قيافش ميترسن!

مرد: جدي ميگي؟! باشه ميندازمش بيرون!

مرده بلند ميشه دست مادرشو ميگيره و از خونه پرتش ميكنه بيرون.

گوپس، تاخ، دوم (افكت پاشيده شدن مادر روي زمين)

مادر: آخه پسرم من كه جايي رو ندارم برم، به احترام خاك قبر پدرت، اين كار رو نكن!

مرد: نه مادر! تا به امروز هم در حقت خيلي لطف كردم كه تو اينجا موندي، وقت جدايي فرارسيده، موهاهاهاها!

مادر: خدا ازت نگذره!

و در اين لحظه ست كه رعد و برق زمين و زمان رو فرا ميگيره و خدا ميگه : تو امر كن اي بنده ي من! من اينجا نشسته ام كه تو كسي را نفرين كني تا من دهنش را آسفالت كنم، اين است خداي شما، يو هاهاهاها!

صبح همسايه ها ميبينن، مرده رو رعدوبرق زده! زنه تو حموم پاش ليز خورده! فلج شده، نوه ها رم گرگ اومده خورده!

بعدش مادره مياد مبينيه، ميگه: عهه! عجب چيز خفني بودم من!

بعدش دلش ميسوزه و ميگه: خدايا همانا من بخشيدمشان!‌ تو نيز ببخش.

بعدش مرده كه رعدوبرق خورده بوده، حالش خوب ميشه و زنه كه تو حموم ليز خورده بوده و دكترا گفته بودن ديگه نميتونه راه بره بلند ميشه و راه ميره و نوه ها هم كه خدا رحمتشون كنه!

و اينست سريال هاي صدا و سيما! خاك بر سر من كه كشورم همچين چيزي رو دوبله ميكنه و خاك بر سر تويي كه ميشيني همچين فيلمي رو ميبيني! خاك بر سر نويسنده هاي اين فيلم كه خدار رو اينطور معني ميكنن!

پ.ن : برا خالي كردن عصبانيت لازم بود تو يه جايي به اين موضوع اشاره كنم.

هميشه واقعيت ها تلخ نيستند....

white-tomb — Tue, 01 Sep 2009 22:22:18 GMT

شايد روزي، زماني براي خود كسي شدم. كسي كه در آرزويش هستم، ولي در حال، افرادي را ميبينم كه آرزوي من بودن را دارند و من آروزي بودن آنها را! در گذشته ها دوست داشتم كه به شخصيت حال برسم و حالا كسي ديگر را در آينده دوست دارم! انسان شخصيتي پيچيده دارد و من پيچيدگي را دوست ندارم، شايد براي همين هست كه هيچوقت شطرنج باز خوبي نشده ام!

پ.ن : هيچكس به جز خودم عنوان پست هام رو درك نميكنه ...

ازت ممنونم

white-tomb — Sun, 30 Aug 2009 20:35:18 GMT

در اوج تنهايي

سكوت، همدمت ميشود

دوستت دارم اي مقبره ي سپيد

كه جاي سكوت را براي من پر كردي

م.ا

پ.ن : تولدت مبارك

يك حس خوب

white-tomb — Fri, 28 Aug 2009 19:38:18 GMT

انگشتانم، روي تيره روشن پيانو مي رقصند

ابرها اشك ميريزند و باران با پنجره هاي چوبي عشق بازي مي كند

گل ياس باغچه بوي گمراهي ميدهد

گنجشكها زير آغوش گرم شيرواني منتظر دانه اند

و تو

روي پاهايت

مانند بادبادكي كه دلبري باد را ميكند

مي رقصي

و من

جاي بوسه ام را روي گونه هايت خالي ميبينم

م.ا

پ.ن : دوست دارم پيانيست شوم.

پ.ن : رقصيدنت را نيز دوست دارم.

پ.ت : باز هم سردم هست.

شهرستاني !

white-tomb — Mon, 24 Aug 2009 18:07:20 GMT

به اين فكر كردي كه اگه هزار كيلومتر اون ور تر به دنيا ميومدي!‌ ميشدي افغاني !؟

دويست كيلومتر كه جاي خود دارد! پس تو با من هيچ فرقي نداري جز اين كه محل زندگيهامون متفاوته!

پ.ن : من ناراحت نشدم! ولي خب به بعضيا بر ميخوره!

پ.ن :

عشق را كودكان توپ به دست نميدانند

و من در بين آنها خجل ميشوم

تا گل نرگس را در ميان دستانت بگذارم

و به سرخي لبهابت چفت شوم

م.ا

پ.ن : سردمه!